Ik ben

Ik ben Ingrid van Boxtel, ik voel me een vlinder in vrijheid,
ik voel me een bloem in kleur & wasdom,
ik voel me de vrouw die ik wil zijn


Vanuit een enorme innerlijke drive ben ik opgestaan en de vrouw geworden die ik nu ben. Wat betekent het om vrouw te zijn in deze tijd en als vrouw te mogen genieten van het leven. Een leven dat ik zelf creëer en dat geen aanpassing is aan dat wat van me verwacht wordt. Mijn weg was lang, in gevoel zo nu en dan pijnlijk en eenzaam, maar uiteindelijk de enige weg om bij mezelf uit te komen. Bij mezelf uitkomen betekent dat ik een innerlijke reis heb gemaakt waarin ik kennis maakte met mijn emoties, mijn overtuigingen en oordelen, de pijnen en angsten uit het familiesysteem waarin ik geboren ben. Ik leerde ook een geheel nieuw systeem kennen, namelijk mijn innerlijk familiesysteem. Ik heb mijn innerlijke vrouw-energie, een innerlijke man-energie en mijn innerlijke kind-energieën (meisje en jongen) leren kennen en voelen. Ik kwam erachter dat mijn innerlijk systeem gevoelens en symbolieken weerspiegelden van mijn uiterlijk systeem (de omgeving waarin ik leef en de mensen met wie ik verbonden ben). Zo binnen, zo buiten. Ik kwam erachter dat de kracht van binnenuit ervoor kan zorgen dat ik mijn uiterlijke wereld kan en mag veranderen tot een wereld die werkelijk past bij wie ik ben. Het betekende het ont-wikkelen van de lagen die zich hadden opgehoopt rondom mijn essentie. Het betekende pure magie om hier het spel in te ervaren.

Het missen van ware verbinding met mijn omgeving en het grote verlangen om verbinding te gaan voelen, maakte dat ik iedere keer weer een stap zette op de weg naar mezelf.
Op jonge leeftijd voelde ik me erg verbonden met de natuur en wilde de wereld ervaren als een sprookje vol magie waarin ik de hoofdrol als prinses had en waarin alles uiteindelijk goedkomt. Vanaf mijn 8e levensjaar leek de wereld toch wat te gaan veranderen, werd verantwoordelijkheid nemen het toverwoord en werd er van me verwacht dat ik goed zou presteren. Ik ging mezelf steeds meer aanpassen aan dat wat van me verwacht werd. Het sprookjesboek werd steeds minder vaak geopend en uiteindelijk werd het opgeborgen in een grote doos voor later. Mijn ouders hadden het beste met me voor en zorgden ervoor dat het aan niets ontbrak. Het basisschoolsysteem had ook een standaard protocol voor me klaarliggen om me tot mijn 12e levensjaar binnen de lijntjes te laten kleuren.

Maar in de kern ontbrak er wel wat, namelijk hoe kon ik omgaan met mijn emoties en gevoel? Wie ben ik en mag ik mezelf zijn? Wat betekent de dood en waar gaan mijn familieleden naartoe? Hoe neem ik afscheid en hoe kan ik omgaan met verdriet? Wat is angst en waar moet ik zijn als ik bang ben? Thuis en op school was er geen ruimte en aandacht voor dit soort vragen, zodat ik deze vragen na verloop van tijd ook maar in de doos met te vergeten spullen stopte. Het werd gewoonweg over het hoofd gezien. Tja het hoofd domineerde.

Toen ik 21 jaar oud was, overleed mijn vader. Het was niet de eerste keer dat ik met de dood te maken kreeg, maar na het overlijden van mijn eigen vader (een deel van wie ik ben), voelde ik me meer aangetrokken tot het verdiepen van thema’s als de dood, het leven en spiritualiteit. Waar gaan we naartoe als we dood zijn en is het nog mogelijk om met gene zijde te communiceren? Ik had namelijk nog zoveel vragen voor mijn vader.
Ik maakte de opleiding Bedrijfseconomie af en startte de opleiding Organisatiewetenschappen. Want een slimme meid was op haar toekomst voorbereid. Nadat ik afgestudeerd was, stapte ik rond mijn 25e het bedrijfsleven in. Ik wist niet wat ik meemaakte. Iedere dag op eenzelfde tijd naar het werk, het middaguur even luchten en vanaf 17.15u kon ik weer naar huis. Het voelde alsof ik een systeem instapte wat me direct gevangen hield. Ik paste me echter aan en ontwikkelde mezelf in zorgsystemen als Milieuzorg, Kwaliteitszorg, Arbeidsveiligheid en Voedselveiligheid. Echter na jaren van conformeren, was ik op een punt gekomen dat ik totaal uitgeput was geraakt. Het roer moest om, ik wilde zelf creëren in plaats van bekende puzzels oplossen. En bovenal miste ik fun en verbinding in mijn werk met de mensen om mij heen.

Gedurende het ontikkelproces wat zo rond mijn 29e levensjaar startte, kwamen verschillende mensen op mijn pad die een handwijzer naar mezelf toe waren. Ze lieten me iedere keer kennismaken met (delen van) mezelf die gezien mochten worden. En deze leraren kwamen in de rol van liefdespartner, werkgever, vriendin, collega, coach etcetera. Af en toe leken ze me te plagen, in plaats van lief te hebben. Het was de les om mezelf lief te hebben. Ik voelde de pijn van afwijzing van de ander, maar in feite leerde ik de les dat ik mezelf afwees. Ik kwam erachter dat wat ik bij de ander zocht, bij mezelf kon vinden. Ik was op zoek naar mijn eigen familie en die vond ik uiteindelijk in mezelf.

Ik kwam aan op het punt dat ik voelde dat ik mijn innerlijke wereld had ontdekt en dat deze niet meer samenging met mijn uiterlijke wereld. Ik had behoefte aan een omgeving die in de juiste balans van geven en nemen met mij resoneerde. Het werd een periode van loslaten. Afscheid nemen van mijn oude leven, werk, woonplaats en tot dan toe dierbare mensen die nu niet meer bij me pasten. Rationeel erg zwaar om zo eerlijk naar mijn relaties te kijken, echter mijn gevoel had de keuze al lang gemaakt.

Het uiteindelijke afscheid van mijn oude leven en de plek in het systeem was daardoor ook minder zwaar, gelukkig. Maar wat blijft er dan nog over als je van bijna alles en iedereen afscheid hebt genomen? Het beeld dat ik hierbij had was een plek in de woestijn waar ik van een bos takken beschutting had gemaakt, meer had ik immers niet. Vóór mij was niets dan leegte, achter mij raasde het gewone leven door. Ik kon niet anders dan deze leegte en mijn eenzaamheid in de ogen kijken. En te midden van deze enorme leegte voelde ik de innerlijke verbinding ontstaan. Mijn leven ontvouwde zich vanaf dat moment op een wijze zoals ik zo graag wilde. En het gevoel van het sprookje keerde ook terug, ik mocht de rol van Koningin in mijn eigen leven (sprookje) gaan innemen.

Mijn missie is door afstemming en aanwezigheid licht en liefde in de harten van mensen te brengen door hen weer in contact te brengen met hun ware zelf. Ik heb eenzelfde reis gemaakt en weet hoe belangrijk het is om zo af en toe een handwijzer te zien en te mogen voelen dat er liefdevolle aandacht is op een weg die zo af en toe ook erg eenzaam aanvoelt. Ik geloof dat we voorbij het lijden mogen gaan en dat het leven in liefde, verbinding en plezier geleefd mag worden. Het leven is een magisch spel en ik wil gelijkgestemde reizigers graag meenemen naar een innerlijke wereld die wacht om ontdekt te worden. Het mooie is dat iedere reis een eigen tempo en verhaal heeft, maar de bestemming is voor allen gelijk, namelijk te komen bij je eigen essentie.


Waar wacht je nog op ♥ !

Nieuwsgierig naar mijn achtergrond aangaande educatie en werkveld, bezoek dan even mijn linkedIn-profiel