Reisprogramma 2020 Emmausklooster Velp

Wat maakt dat wanneer we volwassen zijn, de magie en het intens beleven van plezier zoveel mogelijk buiten de deur proberen te houden. Dat verhalen, sprookjes en de eenhoorn tezamen met de kindertijd naar Luilekkerland zijn vertrokken. Durf weer te dromen en te geloven dat dromen werkelijkheid kunnen worden. Graag neem ik je mee in een wereld van pure magie in het Emmausklooster in Velp


Voor jou als reiziger

‘Opnieuw leren kijken in het licht van magie, is het overgeven aan dat wat ontstaat’.

Met deze gedachte organiseer ik familieopstellingen in het Emmausklooster in Velp. Voel jij jezelf een reiziger op het pad van bewustwording, en ben je op zoek naar jouw ware gevoel of missie? Wil je balans vinden en in verbinding komen met jezelf en je omgeving? Zet die stap en meld je aan als deelnemer voor een familieopstelling.
Middels gerichte vraagstelling aan jouw gevoelswereld en het door jou positioneren van belangrijke representanten, ontvouwt zich een verhaal welke richting en inzicht geeft op jouw specifieke vraag. Ook in de rol van representant, wordt jouw gevoelsleven geraakt en krijg je inzicht in thema’s die in jouw leven spelen.


Zie bijgevoegd document (download) voor het reisprogramma

Voor organisaties

Mag er wat meer magie, spel en samenwerking zijn binnen je organisatie? Wil je graag nieuwe stappen gaan zetten als ZZP’er, met je eigen bedrijf of inzicht krijgen in een keuze of situatie, neem dan deel aan een organisatieopstelling. De antwoorden zijn vaak binnen handbereik als je de juiste handvatten durft op te pakken. Met een nieuwe blik zul je het Emmausklooster verlaten en (innerlijke) groei ervaren

Zie bijgevoegd document (download) voor het reisprogramma

Wil je graag deelnemen? Meld je dan op tijd aan via een berichtje aan: ingrid@calumma.nu
Vermeld je naam, telefoonnummer en datum/data van deelname.

Ik neem daarna persoonlijk contact met je op.

Straal!

Ik ben in mijn hoofd. Het is er erg druk en gedachten blijven continue mijn dag vullen. Ik wil ze even laten rusten en mijn energie richten op dat wat mij gelukkig maakt. Waar is mijn passie gebleven, af en toe voel ik nog een klein vlammetje branden, maar deze wordt ook weer snel uitgeblazen door de vaart van mijn gedachten. Ik wil het anders, ik wil niet mijn gedachten zijn. Ik wil voelen wie ik ben.

Langzaam laat ik mijn energie zakken en kom in mijn eigen fysieke tempel. Het is er rustig en sereen op het moment dat ik mijn tempel binnenga. Ik hoef er alleen maar even te zijn, meer wordt er niet van me gevraagd. Gewoon even in aanwezigheid zijn.

In de tempel ligt een kussen op de grond waar ik op kan gaan zitten. Dat doe ik. Ik sluit mijn ogen en vraag aan mezelf om de energie nog wat dieper te laten zakken. Totdat ik een innerlijke rust ervaar en mezelf in stilte mag observeren.
Er is een plek die aandacht van me vraagt. Een plek die op dit moment onaangenaam en pijnlijk aanvoelt, rechts onderin mijn buik. Wat wil dit gevoel van mij? Ik breng er mijn aandacht naartoe en direct krijg ik het beeld van een eenzame boom in een weiland. Het is een hele oude boom die op dit moment nog alleen is achtergebleven, zo het lijkt. De boom heeft een mooi breed bladerdak en zijn stam verraadt zijn hoge leeftijd. Een prachtige boom, enig in zijn soort. Ik loop naar de boom en leg mijn hand zachtjes op een van zijn ogen. Ik voel direct het contact. Ik vraag de boom of hij me toegang wil verlenen en een opening wil maken, zodat ik binnenin zijn stam kan ervaren wat er aan leven is. De boom opent zich en ik word opgenomen in zijn wezen. Ik voel dat de boom vibreert van energie. Zijn wortels gaan diep de aarde in en zijn kruin rijkt tot aan de hemel. De boom is in zijn geheel niet bezig met wat er buiten zich afspeelt, zijn processen zijn binnenin. Langzamerhand voel ik mij één worden met de boom en ervaar het contact met de aarde en met de kosmos. Ik ben de geleider tussen hemel en aarde geworden. Heerlijk hoe die energie zich tussen deze twee uitwisselt en mij in mijn kracht brengt. Ik voel me krachtig en in evenwicht.

Ik vraag de boom zich te openen en mij naar buiten te brengen. De stam opent zich en ik stap met mijn voeten in het gras. De boom sluit zich weer en ik ervaar nu zijn aanwezigheid in puurheid van ‘zijn’. De boom heeft verder niets nodig, alles is er al. Ik kijk naar de groene weide om mij heen en voel hoe iedere grasspriet naar de zon rijkt en straalt in zijn puurste vorm. Ze stralen allemaal en ieder vanuit zijn eigen kracht. Ik word erdoor geraakt, hoe klein en alledaags de waarheid voor ogen is, en ik telkens aan haar voorbij ben gegaan. De natuur begrijpt in eenvoud wat het is om te mogen zijn.

Wortel, reik naar het zonlicht en je bent er.   

Het verhaal van de Reiziger

Waar is God in deze tijd? Twee trajecten die mij al sinds zeer lange tijd bezighouden zijn als het ware universele levenswegen, de weg naar mezelf te vinden en de weg te ontdekken die me naar de goddelijke bron of het licht in mijzelf leidt. En het lijkt er steeds meer op te gaan lijken dat deze twee paden met elkaar versmelten. God is niet buiten mijzelf, maar is in mij.

Reiziger te zijn en te ontdekken, vraagt van je te vergeten waar je vandaan komt en niet te weten waar je naartoe gaat. Het vraagt om pure overgave in het nu te zijn. Het vraagt om al je zekerheden los te laten en te varen op dat wat ontstaat.

Ik loop, het is nog vroeg. Om me heen lopen mannen, net als ik zijn het reizigers. We lopen in stilte, een grote opgaande zon tekent zich af aan de hemel voor ons. We zijn onderweg. Ik voel me verdrietig worden. In het gebied van mijn hart. Ik heb wat achter moeten laten wat pijn in mijn hart geeft. Ik huil onderweg, ik moet door. Tranen lopen over mijn wangen voor het afscheid dat ik voel. Ik kom niet meer terug op de plek waar ik vandaan ben gekomen.
De zon blijft mij wijzen. En ik leg daar mijn vertrouwen in. Dat wat achter mij ligt, is geweest. Ik moet het loslaten om weer door te kunnen. Ergens komt er ook weer een nieuwe energie opzetten in het lichaam, deze gaat gepaard met een nieuwe vreugdegevoel, een gevoel van verwondering. Alsof er weer wat moois staat te gebeuren, waar ik op dit moment nog geen weet van heb. Daarbovenop voelt nog steeds het verdriet van dat wat ik heb moeten achterlaten, ik heb tijd nodig om het te verwerken en het uit me te laten stromen, de tranen blijven lopen.

Wat heb ik dan achter me gelaten, het zijn dierbare mensen, plekken die me onderdak hebben geboden, vervallen zekerheden, ervaringen van triomf en mislukking, emoties van vreugde en pijn, allen die uiteindelijk gewoon met mij meegaan. Ze zijn in mij. Alles reist met mij mee, maar heeft een latente plaats in mijn bewustzijn. Ik kan er zo af en toe nog even naar terug, waar het nog ligt zoals ik het heb achtergelaten. Ik hoef er nu niets mee, iedere plek heeft zijn aandacht al gehad en een volgende keer zal dat wat belangrijk is op een nieuwe plek weer tevoorschijn komen in een nieuwe vorm. Ik voel dat ik het nog niet helemaal heb begrepen en weet dat het mij nogmaals zal vragen het aan te kijken.

Ik laat dat wat geweest is los en het laat mij los, zodat ik me weer opnieuw kan verbinden. Ik loop door en om mij heen is iedereen in eigen stilte. We vragen ons niet af waarom we lopen, we lopen, we vragen ons niet af waarnaartoe, de bestemming zal er zijn. Dat wat het leven ons te leren heeft, zal zich in onze buitenwereld manifesteren en onze zintuigen raken. Iedere keer weer opnieuw en iedere keer in een andere vorm totdat we ons vereenzelvigen met de plekken in onszelf die we eerder alleen buiten onszelf plaatsten. Dan zal er het gevoel van eenheid ontstaan, omdat alles er mag zijn. Iedere bestemming is als thuiskomen in mezelf. Ik ben één met al wat is, het licht in mijzelf wordt steeds krachtiger en dwaalt niet meer. God is in mij.